Нөхрийн маань найз гэнэт л намайг дараад авлаа...

Дарсны хундага харших чимээ улам цөөн сонсогдсоор, эцэст нь өрөөнд зөвхөн хөгжмийн аялгуу зөөлөн хөвнө. Булангийн нөгөө үзүүрт суусан нөхөр нь хүндээр амьсгалан, гүн нойрондоо дарагджээ. Түүнийг унтмагц өрөөний уур амьсгал хоромхон зуур өөрчлөгдөх шиг болов.

Сувдаа хундагатай дарсаа ширээн дээр тавиад, нөхрөө түшин унтлагын өрөө рүү зүглэлээ. Тэрээр нөхрөө оронд нь оруулаад эргэж ирэхэд залуу — нөхрийнх нь найз — түүнийг ширтэж байлаа. Түүний харц урьдынхаас илүү гүн, бас илүү зоримог болсон байв.

— Би чамайг анх харсан тэр өдрөөс хойш... — гэж залуугийн дуу хоолой маш намуухан, бараг шивнээ шахам сонсогдов. — Энэ олон жил найзынхаа ард нуугдаж, чамайг зөвхөн холоос харах ямар хэцүү байсныг чи мэдэхгүй.

Сувдаа цочирдсондоо хөдөлж чадсангүй. Хажууханд нь нөхөр нь унтаж байгаа энэ үед ийм үг сонсоно гэдэг аюултай бөгөөд зүрх дэлсэм байлаа. Гэвч залуугийн нүднээс олон жилийн турш нууж явсан чин сэтгэлийн шаналал, хүсэл тэмүүлэл илрэхэд бүсгүйн дотор ямар нэгэн зүйл хөдлөх шиг болов.

Залуу босож, Сувдаад ойртлоо. Түүний гар бүсгүйн хацарт зөөлөн хүрэхэд Сувдаа ухрах ёстойгоо мэдэж байсан ч бие нь хөдөлсөнгүй. Энэхүү хориотой мэдрэмж, олон жилийн далд сонирхол нь тэднийг соронз мэт татаж байв.

— Тэр сэрчихвэл яах юм бэ? — гэж Сувдаа арай ядан шивнэсэн ч дуу хоолой нь татгалзсан гэхээсээ илүү эргэлзсэн мэт сулхан байлаа.

Залуу хариу хэлсэнгүй. Тэрээр Сувдаагийн уруул дээр үнслээ. Энэ үнсэлт урт удаан хугацаанд хуримтлагдсан хүслийн тэсрэлт байв. Нөхөр нь ойрхон байгаа гэсэн айдас тэдний сэтгэлийг улам түгшээж, бие биенээсээ холдож чадахгүй байлаа........